Kazimiera Jeżewska
Biografia
Kazimiera Jeżewska, urodzona 1 marca 1902 roku w Włapachach, była polską poetką, tłumaczką literatury starożytnej Grecji oraz literatury polsko-łacińskiej. Podczas wojny polsko-bolszewickiej pracowała w szpitalu frontowym, później studiowała historię, psychologię i filozofię na Uniwersytecie Warszawskim, będąc uczennicą Władysława Witwickiego.
Od 1931 roku była związana z teatrem Reduty jako kierownik literacki oraz kierownik archiwum i biblioteki. W 1934 roku wraz z Ewą Kuniną i Marią Dulebą zorganizowały przy Reducie teatr dla dzieci, gdzie wystawiono jej sztuki „Pasti żaki krakowskie”.
Podczas okupacji działała tajnie w nauczaniu. Po wojnie współpracowała z Ministerstwem Kultury i Sztuki. W latach 1950-1962 była kierownikiem literackim Teatru Lalki i Aktora „Baj” w Warszawie.
Jej twórczość obejmuje adaptacje sceniczne takie jak „Piast Żaki krakowskie”, „Podanie o Piaście” (1938), „Stajenko betlejemska” (1938), „Pan Twardowski” (1972), „Chłop i diabeł” (1973). Popularnością cieszyła się sentymentalna opowieść wierszem dla dzieci o cygańskim chłopcu „Margo włóczęga” (1949). Przetłumaczyła m.in. „Iliadę” Homera oraz przygotowała adaptacje „Księgi dżungli” R. Kiplinga, baśni Andersena, „Chłopców z Placu Broni” F. Molnára i „Pierścienia i róży” W.M. Thackeraya.
19 stycznia 1955 roku została odznaczona Medalem 10-lecia Polski Ludowej na wniosek Ministra Kultury i Sztuki. W stycniu 1976 roku podpisała list protestacyjny do Komisji Nadzwyczajnej Sejmu PRL przeciwko zmianom w Konstytucji Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.
Zmarła 31 sierpnia 1979 roku w Warszawie, pochodziła na cmentarzu parafialnym w Skolimowie.