Janina Kulesza-Kurowska

Harcerka, żołnierz AK, podporucznik Wojska Polskiego, major
10.10.1919 21.09.2014 Wałki

Biografia

Janina Kulesza-Kurowska, urodzona 10 października 1919 roku w Wałkach, była polską harcerką, żołnierzem Armii Krajowej oraz podporucznikiem Wojska Polskiego. Córka Józefa i Stanisławy Kuleskich ze Skłodowskich, wychowała się w wielodzietnej rodzinie o tradycji patriotycznej - ojciec był żołnierzem I Korpusu Wojska Polskiego, a dziadek uczestnikiem powstania styczniowego.

Edukację rozpoczęła jako żona szkolnego żołnierza, później była harcerką, a następnie wstąpiła do Przysposobienia Wojskowego Kobiet. Studia polonistyczne na Uniwersytecie Warszawskim rozpoczęła w 1938 roku. W czasie okupacji pracowała w Biurze Informacyjnym Polskiego Czerwonego Krzyża, a później została zaprzysiężona do konspiracji przez Tomasza Dziamę, kwatermistrza Komendy VII Obwodu AK Warszawa „Obroża”.

W Powstaniu Warszawskim dobrowolnie wzięła udział, pełniąc funkcję sekretarki Jerzego Rutkowskiego („Kmity”), szefa tajnych Wojskowych Zakładów Wydawniczych. Do jej obowiązków należało wspieranie druku „Biuletynu Informacyjnego”, ogłoszeń, książek, ulotek i fałszywych dokumentów. Ostatni, 102. numer „Biuletynu”, został wydrukowany w nocy z 3 na 4 września 1944 roku i zawierał pożegnalny rozkaz generała Bora-Komorowskiego do żołnierzy.

Po zakończeniu powstania została deportowana do obozy przejściowych w Fabryce Kabli w Ożarowie Mazowieckim, a następnie przebywała w kilku obozach jenieckich: Stalag 344 Lamsdorf, Stalag IV B koło Mühlberg, Stalag IV D Altenburg oraz Oflag IX C Molsdorf. Gdy ostatni został wyzwolony przez 3 Armię Amerykańską, kobiety żołnierze AK zostają skierowane do obozu w Burg, gdzie Janina poznała Krzesława Kurowskiego, pianistę jeńca Oflagu VIIA Murnau. Para poślubiła się w kaplicy obozowej w Murnau, trzy miesiące po poznaniu się.

Po wojnie Janina Kulesza-Kurowska pracowała jako tłumacz Delegata Rządu Polskiego z Londynu do kontaktów z 3 Armią Amerykańską w Bawarii, a następnie jako tłumacz amerykańskiego komendanta szpitala dla byłych jeńców wojennych w Murnau. Po powrocie do Polski urodziła syna, pracowała jako główna księgowa ośrodków sanatoryjnych w Otwocku oraz była przewodnikiem PTTK. Zasłynęła także jako honorowy obywatel miasta Piastowa.

Zmarła 21 września 2014 roku. Ciało jej spoczęło na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera A II-10-3).

Zobacz pełny artykuł na Wikipedii

Osiągnięcia

Wzięła udział w Powstaniu Warszawskim jako sekretarka Jerzego Rutkowskiego („Kmity”), szefa tajnych Wojskowych Zakładów Wydawniczych
Pracowała w Biurze Informacyjnym Polskiego Czerwonego Krzyża w czasie okupacji
Otrzymała nominację na stopień podporucznika generałem Bora-Komorowskim
Zdobyła Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski oraz Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
Otrzymała Krzyż Armii Krajowej oraz Warszawski Krzyż Powstańczy

Ciekawostki

Zjechała na randkę z żołnierzem, który później okazał się jej przyszłym mężem - Krzesławem Kurowskim, pianistą jeńca Oflagu VIIA Murnau
Ślub przeprowadził w kaplicy obozowej w Murnau, trzy miesiące po poznaniu się z mężem
Po wojnie była przewodnikiem PTTK w Warszawie

Udostępnij